அயர்லாந்து: 796 குழந்தைகள் கழிவுநீர்குழியில் புதைக்கப்பட்ட கொடூர உண்மை, மறைக்கப்பட்ட இருண்ட வரலாறு
அயர்லாந்தின் கௌல்வே நகரில் உள்ள தியூம் (Tuam) பகுதியில், 1925 முதல் 1961 வரை இயங்கிய St. Mary’s Mother and Baby Home என்ற இல்லத்தில், 796 குழந்தைகள் கழிவுநீர்குழியில் புதைக்கப்பட்ட கொடூர உண்மை வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ளது.
பான் சிக்யூர் (Bon Secours) மகளிர் மடத்தால் நிர்வகிக்கப்பட்ட இந்த இல்லம், திருமணமாகாத பெண்களையும் அவர்களது குழந்தைகளையும் கவனிப்பதாகக் கூறி இயங்கியது. ஆனால், இந்த இல்லத்தில் நடந்த மனித உரிமை மீறல்கள், அயர்லாந்தின் வரலாற்றில் மிக மோசமான அத்தியாயங்களில் ஒன்றாகப் பதிவாகியுள்ளது.
திருமணமாகாத பெண்கள் சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்டு, அவர்களது குழந்தைகள் பலர் மரணமடைந்து, எந்தவித இறுதி சடங்குகளும் இன்றி, கழிவுநீர்குழியில் மறைத்து வைக்கப்பட்டனர். இந்த கொடூர சம்பவம், அயர்லாந்து மக்களை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியுள்ளது, மேலும் இந்த இல்லங்களின் இருண்ட பக்கத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
அன்னெட் மெக்கேயின் நீதிக்கான போராட்டம்
71 வயதான அன்னெட் மெக்கே என்ற பெண், தனது தாயின் இரகசியத்தை பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தான் பெற்றோராக மாறியபோது அறிந்தார். அவரது தாய், மெகி ஓ’கானர், 1943இல் தியூம் இல்லத்தில் அடைக்கப்பட்டிருந்தபோது, ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தார்.
ஆனால், அந்தக் குழந்தை “பாவக் குழந்தை” எனக் கருதப்பட்டு, தூய்மையற்றதாக வகைப்படுத்தப்பட்டு, மரணமடைந்ததாகக் கூறப்பட்டது.
அதன் உடல் எங்கு உள்ளது என்பது குறித்து எந்தத் தகவலும் தரப்படவில்லை. இந்த உண்மையை அறிந்த மெக்கே, தனது சகோதரி மரிய மார்கரெட்டுக்கு உரிய மரியாதையுடன் நல்லடக்கம் செய்ய வேண்டும் என வலியுறுத்தி வருகிறார்.
“எனது தாயின் கல்லறையில் பெயர் வைக்க மாட்டேன், என் சகோதரிக்கு மரியாதையான இறுதி சடங்கு நடைபெறும் வரை,” என உறுதியாகக் கூறுகிறார் மெக்கே. அவரைப் போலவே, பல குடும்பங்கள் தங்கள் குழந்தைகளின் உடல்களை அடையாளம் கண்டு, முறையான இறுதி சடங்கு நடத்தப்பட வேண்டும் என கோரிக்கை விடுத்து வருகின்றனர்.
அரசு விசாரணையும் அகழ்வு பணிகளும்
2015ஆம் ஆண்டு, அயர்லாந்து அரசு இந்த இல்லங்கள் குறித்து மேற்கொண்ட விசாரணை, இந்தக் கொடூர நடைமுறைகளை உறுதிப்படுத்தியது. திருமணமாகாத பெண்கள் இந்த இல்லங்களில் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு, அவர்களது குழந்தைகளை கலைக்கவோ அல்லது தனிமைப்படுத்தவோ நிர்பந்திக்கப்பட்டனர்.
பல்லாயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் அமெரிக்கா, கனடா, ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகளுக்கு தத்து கொடுக்கப்பட்டனர், ஆனால் பலர் மரணமடைந்தபோது, அவர்களின் மரணத்திற்கு எந்தப் பதிவுகளும், இறுதி சடங்குகளும் நடத்தப்படவில்லை.
தியூம் இல்லத்தில், 796 குழந்தைகளின் உடல்கள் கழிவுநீர்குழியில் புதைக்கப்பட்டதாக விசாரணை தெரிவித்தது. இந்த உண்மை வெளியானதைத் தொடர்ந்து, தியூம் பகுதியில் அகழ்வு பணிகள் தொடங்கப்பட்டன.
இந்தப் பணிகள், குழந்தைகளின் உடல்களை அடையாளம் காணவும், அவர்களுக்கு முறையான இறுதி சடங்கு செய்யவும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளன. ஆனால், இந்தப் பணிகள் சிக்கலானவை மற்றும் உணர்ச்சிகரமானவை, ஏனெனில் இந்தக் குழந்தைகளின் குடும்பங்கள் இன்னும் நீதிக்காக காத்திருக்கின்றனர்.
சமூகத்தின் மனநல பிரச்சினைகளும் வரலாற்றுப் பாடமும்
இந்த சம்பவம், அயர்லாந்தில் கத்தோலிக்க மடங்களின் செல்வாக்கு மற்றும் திருமணமாகாத பெண்களுக்கு எதிரான சமூக அவமானங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்தக் காலகட்டத்தில், திருமணமாகாத பெண்கள் “பாவிகள்” என வகைப்படுத்தப்பட்டு, அவர்களது குழந்தைகள் “தூய்மையற்றவை” என ஒதுக்கப்பட்டனர்.
இந்த இல்லங்களில், பெண்கள் மனரீதியாகவும், உடல் ரீதியாகவும் கொடுமைப்படுத்தப்பட்டனர், மேலும் அவர்களது குழந்தைகள் புறக்கணிக்கப்பட்டு, மோசமான சூழல்களில் வளர்க்கப்பட்டனர். இதன் விளைவாக, பல குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்து குறைபாடு, நோய்கள் மற்றும் பராமரிப்பு இல்லாமையால் உயிரிழந்தனர்.
இந்த சம்பவம், அயர்லாந்து சமூகத்தின் மனநலப் பிரச்சினைகளையும், பெண்களுக்கு எதிரான பாகுபாட்டையும் மீண்டும் விவாதத்திற்கு கொண்டு வந்துள்ளது. “இது அயர்லாந்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய வரலாற்றுப் பாகம்,” என்கிறார் மெக்கே, “இனி இதுபோன்ற கொடூரங்கள் நடக்காமல் இருக்க, இது ஒரு பாடமாக இருக்க வேண்டும்.”
நீதிக்கான கோரிக்கையும் முடிவும்
தியூம் இல்லத்தில் நடந்த இந்த கொடூரம், அயர்லாந்து மட்டுமல்லாமல், உலகளவில் மனித உரிமை ஆர்வலர்களை அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியுள்ளது. இந்தக் குழந்தைகளின் உடல்கள் அடையாளம் காணப்பட்டு, முறையான இறுதி சடங்குகள் நடத்தப்பட வேண்டும் என பலர் கோரிக்கை விடுத்து வருகின்றனர்.
அன்னெட் மெக்கே போன்றவர்களின் போராட்டம், இந்தக் குழந்தைகளுக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக தொடர்கிறது. இந்த சம்பவம், சமூகத்தில் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையைத் தடுப்பதற்கும், மனநல ஆதரவை மேம்படுத்துவதற்கும் அவசியமான மாற்றங்களை வலியுறுத்துகிறது.
அயர்லாந்து அரசு, இந்த விசாரணையை முடிவுக்கு கொண்டு வந்து, பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு நீதி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுப்பெற்று வருகிறது. இந்தக் கொடூரத்தை மறந்துவிடாமல், இதை ஒரு வரலாற்றுப் பாடமாகக் கொண்டு, எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற மனித உரிமை மீறல்கள் நிகழாமல் தடுக்க வேண்டிய பொறுப்பு நம்மனைவருக்கும் உள்ளது.
