UDAN scheme current status analysis 2026✈️வெறிச்சோடிய ரன்வேக்கள்.. வீணாகும் ₹900 கோடி! உதான் திட்டம் உண்மையிலேயே சாமானியர்களுக்கானதா? ஒரு அதிரடி அலசல்!
இந்தியாவின் வான்வழிப் போக்குவரத்து வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல்லாகக் கருதப்பட்டது ‘உதான்’ (UDAN) திட்டம். “உடே தேஷ் கா ஆம் நாகரிக்” (Ude Desh ka Aam Naagrik) என்பதன் சுருக்கமே உதான். அதாவது, “நாட்டின் சாதாரண குடிமகனும் வான்வழியே பறக்கலாம்” என்பதே இத்திட்டத்தின் உன்னத நோக்கம். 2017-ம் ஆண்டு மத்திய அரசால் தொடங்கப்பட்ட இத்திட்டம், இன்று அதன் எட்டாவது ஆண்டில் அடிபக்கத்தை எடுத்து வைத்துள்ளது.
தொடக்கத்தில் மிகுந்த ஆரவாரத்துடன் தொடங்கப்பட்ட இத்திட்டம், இன்று பல கேள்விகளையும் விமர்சனங்களையும் எதிர்கொண்டு வருகிறது. குறிப்பாக, விமானங்கள் வராத விமான நிலையங்களைப் பராமரிக்க அரசு பல நூறு கோடி ரூபாயைச் செலவிடுவது பெரும் விவாதத்தைக் கிளப்பியுள்ளது. சாமானியர்களுக்காகக் கொண்டு வரப்பட்ட இத்திட்டம், தற்போது சில நிதிச் சிக்கல்களிலும், செயல்பாட்டு முடக்கங்களிலும் சிக்கித் தவிக்கிறது.
இந்தியாவின் இரண்டாம் நிலை மற்றும் மூன்றாம் நிலை நகரங்களை, பெரு நகரங்களோடு இணைப்பதே இத்திட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கம். இதன் மூலம் நாட்டின் மூலை முடுக்கெல்லாம் வான்வழிப் போக்குவரத்து சென்றடையும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், கள நிலவரம் முற்றிலும் வேறாக இருக்கிறது என்பதை மத்திய அரசின் சமீபத்திய புள்ளிவிவரங்களே அப்பட்டமாகத் தோலுரித்துக் காட்டுகின்றன.
UDAN scheme current status analysis 2026: பராமரிப்புச் செலவில் மறைந்திருக்கும் பேரதிர்ச்சி!
மத்திய அரசின் புள்ளிவிவரங்களின்படி, 2014-ம் ஆண்டு இந்தியாவில் 74 ஆக இருந்த விமான நிலையங்களின் எண்ணிக்கை, தற்போது 160 ஆக உயர்ந்துள்ளது. இந்த அபரிமிதமான வளர்ச்சிக்கு உதான் திட்டமே முக்கியக் காரணம் என்று நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இந்த எண்கள் தரும் உற்சாகம், அந்த விமான நிலையங்களின் செயல்பாட்டு நிலையைப் பார்க்கும்போது காணாமல் போகிறது.
உதான் திட்டத்தின் கீழ் அமைக்கப்பட்ட அல்லது புதுப்பிக்கப்பட்ட விமான நிலையங்களில், சுமார் 15 விமான நிலையங்கள் தற்போது “தற்காலிகமாகச் செயல்படாதவை” (Temporarily Non-operational) என்ற பட்டியலில் உள்ளன. இதன் பொருள், அந்த விமான நிலையங்களில் ரன்வேக்கள் உள்ளன, கட்டிடங்கள் உள்ளன, ஊழியர்கள் உள்ளனர்; ஆனால் அங்கிருந்து ஒரு விமானம் கூடப் புறப்படுவதில்லை, இறங்குவதுமில்லை.
இதில் மிகவும் அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடிய விஷயம் என்னவெனில், விமானங்கள் வந்து செல்லாத இந்த 15 பிராந்திய விமான நிலையங்களைப் பராமரிப்பதற்காக மட்டும் மத்திய அரசு சுமார் 900 கோடி ரூபாயைச் செலவிட்டுள்ளது. மக்கள் வரிப்பணம், எவ்விதப் பயனும் இன்றி வெறிச்சோடிய ரன்வேக்களைப் பராமரிக்கச் செலவிடப்படுவது பெரும் நிதி இழப்பாகக் கருதப்படுகிறது.
குறிப்பாக, 2017-ம் ஆண்டு இமாச்சலப் பிரதேசத்தின் சிம்லாவில் தான் இத்திட்டத்தின் கீழ் முதல் விமான நிலையம் பயன்பாட்டுக்கு வந்தது. ஆனால், இன்று அந்த விமான நிலையம் செயல்படாமல் முடங்கிக் கிடக்கிறது. அதனைப் பராமரிக்க மட்டும் இதுவரை அரசு 116 கோடி ரூபாயைச் செலவிட்டுள்ளது. இது ஒரு தனிப்பட்ட உதாரணம் மட்டுமே; இதே நிலைதான் மற்ற 14 இடங்களிலும் நிலவுகிறது.
மேலும், 2024-ம் ஆண்டில் மட்டும் உதான் திட்டத்தின் கீழ் திறக்கப்பட்ட 7 புதிய விமான நிலையங்கள் தற்போது செயல்பாட்டில் இல்லை. இதில் 5 விமான நிலையங்கள் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில் அமைந்துள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவசர அவசரமாகத் திறக்கப்படும் பல விமான நிலையங்கள், போதிய திட்டமிடல் இல்லாததால் சில மாதங்களிலேயே மூடப்படும் அவலம் தொடர்கிறது.
மத்திய அரசு இதுவரை உதான் திட்டத்திற்காக ஒட்டுமொத்தமாக 4,638 கோடி ரூபாயை முதலீடு செய்துள்ளது. சிறு நகரங்களில் மட்டும் 93 விமான நிலையங்கள் இத்திட்டத்தின் கீழ் கட்டப்பட்டுள்ளன. ஆனால், அவற்றில் 78 நிலையங்கள் மட்டுமே தற்போது செயல்பாட்டில் உள்ளன. மற்றவை செயல்பாட்டு முடக்கத்தைச் சந்தித்துள்ளன.
மானியம் முதல் வானிலை வரை: பிராந்திய விமானப் போக்குவரத்து முடங்கியதன் பின்னணியில் உள்ள கசப்பான உண்மைகள்!
உதான் திட்டம் ஏன் இத்தகைய பின்னடைவைச் சந்தித்துள்ளது? இதற்குக் காரணங்கள் பல அடுக்குளாக உள்ளன. முதலாவதாக, ‘மானியத் தற்கொலை’. சிறு நகரங்களுக்கு விமானங்களை இயக்க நிறுவனங்களை ஊக்குவிக்க, மத்திய அரசு 3 ஆண்டுகளுக்கு மானியம் (Subsidy) வழங்குகிறது. இந்த மானியம் இருக்கும் வரை டிக்கெட் விலையும் குறைவாக இருக்கும்.
ஆனால், 3 ஆண்டுகால மானிய ஒப்பந்தம் முடிந்தவுடன், விமான நிறுவனங்கள் டிக்கெட் விலையை உயர்த்த வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. ஒரு சாதாரணப் பயணி, ரயில் அல்லது பேருந்து கட்டணத்தை விடப் பல மடங்கு அதிகமாக இருக்கும் விமானக் கட்டணத்தைச் செலுத்த முன்வருவதில்லை. இதனால் பயணிகள் எண்ணிக்கை குறைந்து, லாபம் இல்லாத காரணத்தால் நிறுவனங்கள் சேவையை நிறுத்திவிடுகின்றன.
இரண்டாவதாக, இந்தியாவில் ‘பட்ஜெட் ஏர்லைன்ஸ்’ (Budget Airlines) நிறுவனங்களின் பற்றாக்குறை. பிராந்திய விமானப் போக்குவரத்திற்குச் சிறிய ரக விமானங்கள் தேவை. ஆனால், இந்தியாவில் உள்ள முக்கிய விமான நிறுவனங்கள் பெரிய நகரங்களை இணைப்பதிலேயே கவனம் செலுத்துகின்றன. சிறிய நிறுவனங்கள் தொழிலைத் தொடங்கினாலும், கடும் போட்டியாலும் நிதி நெருக்கடியாலும் விரைவிலேயே முடங்கிவிடுகின்றன.
மூன்றாவதாக, புவியியல் மற்றும் வானிலைச் சவால்கள். வட இந்திய மாநிலங்கள் மற்றும் மலைப் பாங்கான பகுதிகளில் அக்டோபர் முதல் மார்ச் வரை நிலவும் கடுமையான பனிமூட்டம் மற்றும் குளிர், விமானப் போக்குவரத்துக்குப் பெரும் தடையாக உள்ளது. முறையான தொழில்நுட்ப வசதிகள் இல்லாத பல சிறு விமான நிலையங்களில், பனிமூட்டம் காரணமாகப் பல மாதங்கள் விமானங்களை இயக்க முடிவதில்லை.
விமானப் போக்குவரத்து நிபுணரும், ‘மார்ட்டின் கன்சல்டிங்’ நிறுவனத்தின் தலைவருமான மார்க் டி மார்ட்டின் இது குறித்துக் கூறுகையில், “மானிய அடிப்படையிலான திட்டங்கள் விமானத் துறையில் நீண்ட காலத்திற்கு நிலைக்காது” என்கிறார். மக்கள் டிக்கெட் கட்டணத்தை மிக முக்கியமாகக் கருதுகிறார்கள்; மானியம் நின்றவுடன் அவர்கள் மீண்டும் ரயில் அல்லது சாலைப் போக்குவரத்தை நாடுகிறார்கள் என்பதே நிதர்சனம்.
மேலும், ஒரு விமான நிலையம் அமையும் இடமே அதன் வெற்றியைத் தீர்மானிக்கிறது என்று மார்ட்டின் சுட்டிக்காட்டுகிறார். சென்னை, டெல்லி போன்ற பெருநகரங்களுக்கு அருகில் உள்ள சிறு நகரங்களில் விமான நிலையங்கள் அமைந்தால், அதற்கு அதிக வரவேற்பு இருக்கும். ஆனால், போக்குவரத்து வசதி குறைந்த மிகத் தொலைதூரப் பகுதிகளில் லாபகரமாக விமானங்களை இயக்குவது நிறுவனங்களுக்குப் பெரும் சவால்.
இருப்பினும், மத்திய அரசு இத்திட்டத்தின் மீதான நம்பிக்கையைக் கைவிடவில்லை. உதான் திட்டத்தை மேலும் 10 ஆண்டுகளுக்கு நீட்டிப்பதாக அரசு அறிவித்துள்ளது. இது ஒரு நல்ல வாய்ப்பாக இருந்தாலும், பழைய தவறுகளில் இருந்து பாடம் கற்க வேண்டியது அவசியம். செயல்பாட்டில் இல்லாத விமான நிலையங்களை மீண்டும் இயக்கப் புதிய யுக்திகள் தேவைப்படுகின்றன.
மானியத்தை மட்டும் நம்பியிருக்காமல், தொழில்நுட்ப மேம்பாடு, எரிபொருள் வரிச் சலுகை மற்றும் சிறிய ரக விமானங்களை அதிக அளவில் பயன்படுத்துவது போன்ற நடவடிக்கைகளில் அரசு கவனம் செலுத்த வேண்டும். அப்போதுதான், 900 கோடி ரூபாய் போன்ற பிரம்மாண்டப் பராமரிப்புச் செலவுகள் வீணாவதைத் தடுத்து, சாமானியர்களை நிஜமாகவே வானில் பறக்க வைக்க முடியும்.
எதிர்காலத்தில், பட்ஜெட் விலை விமான நிறுவனங்களுக்கு அதிகச் சலுகைகளை வழங்குவதன் மூலமும், சிறு நகரங்களுக்கான இணைப்பை மேம்படுத்துவதன் மூலமும் மட்டுமே உதான் திட்டம் அதன் இலக்கை எட்ட முடியும். வெறிச்சோடிய விமான நிலையங்கள் மீண்டும் பயணிகளின் கூட்டத்தால் நிறைய வேண்டும் என்பதே அனைவரின் எதிர்பார்ப்பாகும்.
