Etah 10 Year Old Boy HIV Incident: மனிதாபிமானம் மரணித்துவிட்டதா? என்று கேட்கத் தோன்றும் அளவிற்குக் கொடூரமான ஒரு சம்பவம் உத்தரப்பிரதேச மாநிலத்தின் எட்டா மாவட்டத்தில் நிகழ்ந்துள்ளது. நோயால் பாதிக்கப்பட்ட தனது தாயின் சடலத்தைப் பிரேதப் பரிசோதனைக்காக 10 வயதுச் சிறுவன் ஒருவன் தனியாகச் சுமந்து சென்ற காட்சி காண்போரின் நெஞ்சைப் பிளப்பதாக உள்ளது.
எச்.ஐ.வி மற்றும் காசநோயால் (TB) பாதிக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தாய்க்குச் சிகிச்சையளிக்க யாரும் முன்வராத நிலையில், அந்தச் சிறுவன் மட்டுமே தனது இறுதி வரை தாய்க்குத் துணையாக இருந்துள்ளான். தற்போது அந்தத் தாயும் உயிரிழந்துவிட, அந்தச் சிறுவன் அனாதையாகச் சடலத்துடன் நிற்கும் புகைப்படம் இணையதளங்களில் வைரலாகி வருகிறது.
நவீன இந்தியா, டிஜிட்டல் இந்தியா என்று நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இதே வேளையில், எச்.ஐ.வி என்ற ஒற்றை வார்த்தை ஒரு குடும்பத்தையே எப்படிச் சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கி வைத்திருக்கிறது என்பதற்கு இந்தச் சிறுவனின் கதையே ஒரு சாட்சியாக மாறியுள்ளது.
சமூகத்தின் பாராமுகமும் ஒரு சிறுவனின் தனிமைப் போராட்டமும்!
எட்டா மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த 52 வயது பெண்மணி ஒருவர், கடந்த சில ஆண்டுகளாக எச்.ஐ.வி மற்றும் காசநோயால் அவதிப்பட்டு வந்தார். அவர் அங்குள்ள வீராங்கனா அவந்தி பாய் மருத்துவக் கல்லூரியில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். புதன்கிழமை அன்று சிகிச்சை பலனின்றி அவர் உயிரிழந்தார்.
அவர் இறந்த செய்தி தெரிந்தவுடன், வழக்கமாக வரும் உறவினர்களோ அல்லது அக்கம் பக்கத்தினரோ அந்தச் சிறுவனுக்கு உதவ முன்வரவில்லை. எச்.ஐ.வி பாதிப்பு உள்ளவர்களின் சடலத்தைத் தொட்டால் தங்களுக்கும் நோய் பரவிவிடுமோ என்ற அறியாமையும், சமூகப் பயமும் அவர்களை முடக்கிப் போட்டது.
இதன் விளைவாக, கண்ணீருடன் தனது தாயின் சடலத்திற்கு அருகிலேயே அந்த 10 வயதுச் சிறுவன் மணிக்கணக்காகக் காத்திருந்தான். மருத்துவமனை ஊழியர்கள் சிலர் மட்டுமே அவனுக்கு ஆறுதல் கூறிவந்தனர். இறுதியில், பிரேதப் பரிசோதனைக்காகத் தாயின் உடலை எடுத்துச் செல்ல வேண்டியிருந்தபோது, அந்தச் சிறுவன் தனது மெலிந்த தோள்களில் தாயின் உடலைத் தாங்கிச் சென்றது பார்ப்பவர்களைக் கண்ணீர் விடச் செய்தது.
இது குறித்து அறிந்த உள்ளூர் காவல் துறையினர் மருத்துவமனைக்கு வரும் வரை, அந்தச் சிறுவன் தனது தாயின் உடலை விட்டு ஒரு இன்ச் கூட நகரவில்லை. “அம்மா மட்டும் தான் எனக்கு உலகம், அவரை எப்படித் தனியாக விட்டுச் செல்வேன்?” என்று அவன் கதறியது அங்கிருந்த மருத்துவ ஊழியர்களை உலுக்கியது.
அந்தச் சிறுவனின் தந்தை கடந்த ஆண்டே இதே எச்.ஐ.வி பாதிப்பால் உயிரிழந்துவிட்டார். தந்தையின் மரணத்திற்குப் பிறகே அந்தக் குடும்பத்தைச் சமூகம் தீண்டத்தகாதவர்களைப் போலப் பார்க்கத் தொடங்கியுள்ளது. ஒரு காலத்தில் பள்ளிக்குச் சென்று வந்த அந்தச் சிறுவன், தந்தையின் மறைவிற்குப் பின் தாயைக் கவனித்துக் கொள்வதற்காகத் தனது படிப்பைப் பாதியிலேயே நிறுத்தியுள்ளான்.
தனது தாயைச் சிகிச்சைக்காகப் பல மைல் தொலைவில் உள்ள கான்பூர் மற்றும் ஃபரூக்காபாத்தில் உள்ள லோஹியா மருத்துவமனைக்கும் அந்தச் சிறுவன் அழைத்துச் சென்றுள்ளான். 10 வயதில் விளையாடித் திரிய வேண்டிய அந்தப் பிஞ்சு கைகள், மருத்துவமனையின் சீட்டுகளையும் மருந்துப் பாட்டில்களையும் சுமந்து அலைந்துள்ளன.
Etah 10 Year Old Boy HIV Incident: எச்.ஐ.வி ஏற்படுத்திய வடு!
இந்தச் சம்பவம் குறித்து மாவட்ட சுகாதார அதிகாரிகள் கூறுகையில், “அந்தப் பெண் 2017 முதல் காசநோய்க்குச் சிகிச்சை பெற்று வந்தார். எங்களால் முடிந்த அனைத்து மருத்துவ உதவிகளையும் வழங்கினோம். ஆனால், சமூக ரீதியான ஆதரவு அவர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை என்பது வருத்தத்திற்குரியது” எனத் தெரிவித்தனர்.
ஜய்த்ரா காவல் நிலைய அதிகாரி ரித்தேஷ் குமார் இந்த விவகாரத்தில் நேரடியாகத் தலையிட்டார். “சிறுவன் ஒருவன் சடலத்துடன் தனியாக இருப்பதாகத் தகவல் வந்ததும், உடனடியாக உதவி ஆய்வாளரை அனுப்பினேன். அந்தச் சிறுவனின் நிலை கண்டு நாங்கள் அதிர்ச்சியடைந்தோம். அவனது உறவினர்கள் யாரும் வராததால், நாங்களே இறுதிச் சடங்குகளுக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தோம்” என்றார் அவர்.
விசாரணையில் அந்தச் சிறுவன் கூறிய புகார்கள் இன்னும் அதிர்ச்சியளிப்பவை. தனது தாயின் உடல்நிலை குறித்துத் தனது மாமாவிற்குத் தெரிந்திருந்தும் அவர் ஒருமுறை கூட வந்து பார்க்கவில்லை என்றும், இப்போது தனது குடும்பத்திற்குச் சொந்தமான நிலத்தை அபகரிக்கத் தூரத்து உறவினர்கள் முயற்சிப்பதாகவும் அவன் குற்றம் சாட்டியுள்ளான்.
சுமார் 60 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள காஸ்கஞ்சிலிருந்து சில உறவினர்கள் பிரேதப் பரிசோதனை முடிவடையும் நேரத்தில் வந்தனர். ஆனால், அவர்கள் அந்தச் சிறுவனுக்கு ஆதரவாக வந்தார்களா அல்லது சொத்து விவகாரத்திற்காக வந்தார்களா என்ற சந்தேகம் காவல்துறையினருக்கு எழுந்துள்ளது.
தற்போது அந்தச் சிறுவனுக்குப் பாதுகாப்பான இடமும், கல்வியும் வழங்குவதற்கான நடவடிக்கைகளை மாவட்ட நிர்வாகம் எடுத்து வருகிறது. இருப்பினும், எச்.ஐ.வி குறித்த விழிப்புணர்வு இன்னும் கிராமப்புறங்களில் எட்டப்படவில்லை என்பதை இந்தச் சம்பவம் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளது.
மரணத்தை விடக் கொடூரமானது தனிமை. அந்த 10 வயதுச் சிறுவன் கடந்த சில நாட்களாக அனுபவித்த தனிமையும், அவமானமும் அவன் மனதில் ஆறாத வடுவாக இருக்கும். இந்தச் சமூகம் அந்தச் சிறுவனுக்கு இழைத்த அநீதிக்கு என்ன பதில் சொல்லப் போகிறது?
